Минатата недела имав можност да го изгледам филмот Животот на другите (Das Leben den Anderen) прикажан во рамките на фестивалот на нови германски филмови, одржан во скопското арт-кино Фросина. Филмот е вистинско ремек-дело на современата филмска уметност, добитник на Оскар за странски филм 2006 година. Не се чувствувам ниту компетентен ниту способен да дадам било каков посериозен критички осврт, но истовремено имам желба да пренесам барем малечок дел од впечатоците од виденото, како би го препорачал на сите оние кои немале можност да го изгледаат до сега.

Дејствието се одвива во осумдесеттите години во Источна Германија и го прикажува животот на тогашните источногермански интелектуални кругови. Силата на филмот се состои во неговата неидеологизираност – во него се прикажани живи вистински личности, во сета нивна природна нееднозначност и динамичност. Чудесната метаморфоза на личноста на главниот јунак во филмот – агентот на државната безбедност, чија задача беше деноноќно да го набљудува и прислушува писателот Георг Дрејман, како би ја докажал неговата нелојалност кон државата – е централното собитие обработено во филмот. На почетокот тој е прикажан како совршено чесен и немилосрден ревнител за редот и поредокот на општеството на кое му служи. Но, набргу нештата радикално се изменуваат – единствениот начин да ја сочува својата чесност и ревност кон правдата и вистината е да стане нечесен кон поредокот на кој до тогаш му служел. Проникнувајќи во сета длабочина на слободољубивата душа на својата жртва – во него се случува болното разделување на самата вистина од нејзиниот ракотворен идол – идеализираното царство на земјата. Тој го запознава најинтимниот живот на уметникот – кој нема никаква претстава за ништо од она што му случува – станувајќи му вистински ангел пазител… Стварно заслужува да се види.