„Животот на другите” е филм во кој со острина се поставуваат проблемите за совеста, за приоритетите на човекот. Тоа е страшна историја која прикажува како се плаќа за своите и за туѓите грешки. Тоа конечно, е филм за суштината на човекот.
Можеби постои определен парадокс; Криста Марија го сакаше Дрејман за себе и без оглед на општествените прилики. На крај таа сепак, го предаде и изврши самоубиство. Агентот Вислер во своето душевно преобраќање се обидуваше да ја спаси нивната среќа. Самиот немаше никаков личен интерес од неговата ризична игра, во која за себе можеше да заработи најстрога казна. Неговата акција не беше ниту осмислен државен удар, тоа е пројава на воскресната човечност, за која другиот веќе не е само граѓанин – лојален на државата или антидржавен елемент, туку жив човек – кој се радува и тагува, кој љуби и страда…
За некого ќе биде неуверлив пресвртот на човек кој учел да ги отфрла своите емоции, да биде машина во служба на државата. Кулминативна точка, според мене, е сцената во која Дрејман ѝ кажува на Криста-Марија дека знае за нејзините средби со функционерот и ја моли да не оди веќе кај него. Тоа со напреганто внимание го слуша Вислер. Мислам дека тој токму тогаш осознава дека не треба да се уништуваат луѓето како Дрејман, т.е. луѓето кои умеат така да љубат и да простуваат. Сфаќа дека не може да биде правилен системот кој на човекот му ја одзема слободата и благородноста…
Филмот покажува дека љубовта и отвореноста можат да стапат во борба со сивилото и суровоста. Победата не е загарантирана, но очигледно, има смисла. Борбата за општествена правда нема свој позитивен идеал, таа секогаш ќе биде повеќе борба „против” темните страни на определени општествени уредувања кои ја деградираат човековата личност, отколку „за” некаков идеален државен систем, кој засекогаш останува утопија.

Македонската православна философија и култура во контекст на средновековието е неразделна од мисловните граници на византискиот свет. Македонскиот удел во оваа култура не може и нема смисла да се негира, но уште помалку може да се гледа изолирано од неа. Во контекст на средновековието, невозможно е да се зборува за „македонска философија“, кој би била парелелна и независна во однос на „византиската философија“. Од друга страна, македонските интелектуалци, како дел од византискиот мисловен универзум, имале исклучително значење. Токму охридската школа на свети Климент е центарот кој ја одигрува најзначајната улога во културното и духовно формирање на словенските православни народи (вклучително и рускиот). Дворскиот константинополски философ Григориј Акиндин, за жал, нема ништо заедничко со наведените духовно-интелектуални текови, карактеристични за средновековна Македонија.