Она без што моево дотукашно кажување би можело многу лесно (и сосема оправдано) да се препознае како погрешно и да се отфрли - се нештата кои на крај ги кажав во претходниот коментар. И на тоа немам што повеќе да додадам.

Она што тука го кажувам ни најмалку не соодветствува со твоето „законско утврдување на светоста“ од две причини. Прво, такво нешто (условно) би имало, кога би останале само на првите тврдења, без да го земеме последното (и суштествено)! Второ, самата фраза со која се ползуваш во себе содржи контрадикција, која и тебе ти е јасна - светоста не е нешто што може некому да се наметне. Во таа смисла, мојата критика не е насочена само кон општеството, туку и кон нас самите како христијани: прсветителството без светоста е промашена работа.

Примерите кои ги даваш не соодветствуваат со прашањето кое го опсудуваме: тука не зборуваме за забранување на хомосексуализмот, туку за преиспитување на неговото место во општеството во кое живеме. Така, на пример, ние не можеме да го забраниме блудот (особено не по старозаветен урнек), но ножеме доста смело да го дадеме своето мислење по прашањето за легализацијата на јавните куќи. Секако, ни остануваат уште две можности како да се поставиме кон овие прашања - или да го апсолутизираме само-по-себе-утешителното тврдење дека „не сме од овој свет“; или пак, во име на христијанската слобода, да се застапиме освен за наброените нешта, и за легализација на наркотиците на пример!?

Црквата, како Христов Богочовечки организам од почетокот била искушувана од овие две крајности. На нив се осврнува, на пример, отец Александар Шмеман, еден од клучите православни богослови на 20-тиот век, идентификувајќи ги со два навидум противпоставени, но суштествено истоветни начини на мислење - религиозниот и секуларниот. И едниот и другиот модел го дестабилизираат во Христа воспоставениот и нам зададениот баланс помеѓу божественото и човечкото, помеѓу небесното и земното, помеѓу нетварното и тварното. Ми се чини дека „контрадикциите“ за кои сега дискутираме, се сведуваат на историската „контрадикторност“ и „скандалозност“ на христијанското евангелие за ипостасното единение на божествената и човечката природа во Христа.

И тука не станува збор за „наметнување“ на светоста и моралноста. Станува збор за исцртување на рамките кои го определуваат вредносниот систем на општеството во кое живееме и сакаме да живееме. Светоста на може да се наметне никому и тоа е јасно. Но исто така е јасно дека премолчувањето на гревот е грев само по себе.

Сепак, сево ова паѓа во вода ако изумиме дека ваквото општествено инволвирање на христијаните не може и не смее да биде изолирано или лишено од нивниот подвиг и автентичен живот во Христа. Само тогаш нема да станува збор за наметнување, туку за вистинско облагородување, т.е. христијанизирање на општеството.

ПС. Мислам дека од самиот текст кој го коментираме е доволно јасен мојот однос кон прашањето: „хомосексуалниот брак“ е нешто што на самите „хомосексуалци“ во суштина не им оди во прилог! Она што ние како христијани го сакаме не е „санкционирање на грешниците“, туку нивно преумување. Во таа насока се движат размислувањата во текстот. Без таквиот пристап - секое наше општествено ангажирање останува суетно (=празно, бесмислено, промашено и - на крајот на краиштата - гревовно).

Ме интересира дали сметаш дека како христијани можеме преку „законски решенија“ да ја наметнеме светоста/моралноста?

Но сепак, поентата е разбрана. Во твојот блог зборуваш за непромисленото контрирање, кое сепак, како некако да е навлезено во нашиот балкански менталитет, а мора да биде туѓо на секое искрено трагање по Божјата вистина.

поздрав.