Feeds:
Написи
Коментари

Archive for the ‘Христијанска етика и аскетика’ Category

Што да се прави кога политкоректноста ќе стане средство за фарисејско „фаќање во збор“ на неистомислениците и нивно дискредитирање? Тогаш изборот на човека наликува на изборот пред кој Христос се наоѓал многу пати во Евангелието, на пример, дали да се дава данок на кесарот или не (Матеј 22,15–22). Се чини дека што и да каже ќе згреши, т.е. неговите противници ќе бидат во корист. Слично е и сега. Ако ги прифатите правилата наложени од противниците ќе треба да се извинувате за банални нешта и со тоа да ја потврдите доминацијата на нивниот дискурс (колку и да е бесмислен). Ако се спротиставите ќе изгледате како мало дете што тера инает – и пак ќе загубите. Што да се прави? Реакциите – доколку ги има – би зависеле од ситуација до ситуација. Исто како што различни биле и одговорите на Господа на провокациите на фарисеите. Но, тој ниту им се извинувал и се посипувал со пепел затоа што изговорил „забрането зборче“, ниту се препирал и терал инает со нив – туку со секој свој одговор јасно ја посведочувал Вистината наспроти нивната недостојност, свртувајќи ја на тој начин нивната итрина против нив самите. Таквата мудрост доаѓа од Бога и на верните им е ветена со зборовите „Јас ќе ви дадам уста и мудрост, на која не ќе можат да ѝ противречат ниту да ѝ се противстават сите ваши противници“ (Лука 21,15).

Read Full Post »

Десеттемина лепрозни од Лука 17,11-19 беспоговорно ги почитувале здравствените мерки на своето време – кога го сретнале Исуса „застанале подалеку“, па морале да викаат за да може Учителот да ги слушне. Освен тоа, тие имале беспрекорна вера, слична на онаа на стотникот од Матеј 8,5-13. Како што стотникот немал потреба Христос да дојде во неговиот дом (што би рекле денес со „физичко присуство“) за да го исцели неговиот сакан слуга, така ни лепрозните немале потреба од допир за да поверуваат и да се исцелат. Како што стотникот поверувал и тргнал кон својот дом, знаејќи дека неговиот слуга ќе оздрави, така и овие пошле кај првосвештениците да им се покажат и одејќи – се очистиле. Но, иако верата на десеттемина лепрозни воопшто не е спорна, само еден од нив го добива ветувањето на спасението – оној што се вратил да заблагодари.

Многу често ни се чини дека верата нѐ спасува, но тука гледаме дека верата сама по себе не е доволна. Животот во Христа не може да се сведе на гола вера. Причината за тоа е што „животот“ е динамичен и претставвуа нешто многу повеќе од исполнување на една или друга религиозна норма, макар тоа била и нормата на „личната вера“ во Бога и неговата власт над стихиите на светов. Дури ни чудата не може да се сметаат како недвосмислен знак за тоа дека човек е жив во Христа. Животот подразбира дијалог, а дијалогот значи да се оди секогаш чекор понатаму, подалеку во заедничарењето, подлабоко во откривањето и познанието на тајната на општењето. Затоа, она што ја заокружува верата и она кон што верата приведува е „тајната на благодарењето“. Благодарењето произлегува од љубовта, која е највисоката и најбожествената добродетел. Само еден од лепрозните имал љубов. Се вратил да заблагодари и се стекнал со многу поголем дар од обновеното телесното здравје – спасението во Христа.

Не случајно второто име за Литургијата и за светата тајна Причест е „Евхаристија“ што буквално значи „благодарење“. Тоа е „трпезата на љубовта“ на која сите сме повикани, но на која не сите учествуваме. Не сакам ова да звучи како прекор. Но, вистина е дека сме сведоци на неброени чудеса во нашите животи, сведоци сме на десетици услишени прозби кон Бога, делникот ни е проникнат со Неговата грижа како за малите така и за големите работи што ни се случуваат. Каде сме тогаш на неделната Литургија да Му заблагодариме? Можеби некој ќе си рече – можеме ние и „од далеку“ да Му заблагодариме. „Од далеку“ може да се функционира во вонредни услови и во исклучителни ситуации. Но, литургиското Благодарење е „заедничко дело“ на верните, Благодарењето е соборен настан, тоа е средба на Црквата со нејзиниот Христос. Затоа, лепрозните добиваат исцеление без да се доближат, но спасението го добива само оној што пристапува кон Господа и паѓа ничкум пред нозете Негови. Животот во Христа е живот на целиот човек и на сите верни заедно. Од него не може да се изземе ниту еден аспект на нашето живеење – ниту разумниот, ниту чувствениот, ниту волевиот, ниту телесниот. Заедницата се остварува на сите планови на личното и соборното постоење на личноста. Затоа, Господовото прашање: „Каде се деветмината? Како не се најдоа да се вратат и другите и да Му заблагодарат на Бога“, треба длабоко да нѐ замисли. Дали можеби не ни е упатено и нам денес?

Read Full Post »

Да ги сакаш своите непријатели не значи да се убедуваш себеси дека непријателот ти е пријател. Напротив, заповедта за љубовта кон непријателите означува дека треба да имаме многу јасна претстава за тоа кој ни мисли добро, а кој ни мисли лошо. Понатаму, треба да се погрижиме и како да се заштитиме себеси и своите блиски од таквите. Но, борејќи се со злото во другите, не смееме да дозволиме да бидеме совладани од злото во себеси – и тоа е смислата на оваа заповед. Залудно сме го победиле видливиот непријател ако невидливиот непријател нѐ поробил преку омразата. Вториот непријател, пак, ни е непријател на двајцата. Љубовта кон луѓето што нѐ мразат не прави од нас пасивни трпители на неправдата, туку нешто сосема спротивно на тоа. Љубовта ни помага активно да се соочиме со злото на двата фронта истовремено: давајќи им шанса на непријателите со кои се бориме да станат наши пријатели – ги победуваме не само нив, туку ги поразуваме и оние „поднебесни духови на злобата“ (Ефес. 6,12) од кои доаѓа лошотијата и во нив и во нас.

Read Full Post »

Зошто добриот Самарјанин му помогнал на човекот во неволја? (Лука 10,25-37) Заради неговата религиозност ли? Евангелието ни го кажува токму спротивното – религијата не одиграла пресудна улога во неговата одлука, туку неговата човештина. Современиот постсекуларен човек ја прифаќа здраво за готово фразата – „религијата ги прави луѓето поетични“. Не е така и Евангелието тоа ни го кажува отворено. Отец Александар Шмеман нѐ соочува со отрезнувачката вистина дека религијата и секуларизмот се две страни на една и иста паричка, а дека христијанството не е ниту едно од двете. Во религиите го има само божеството, а во секуларизмот – само човекот. Религијата го исклучува човека од божествената стварност, секуларизмот го исклучува Бога од човечката стварност. Двете се подеднакво едностранчиви и во крајна сметка – погрешни.

Она што Самарјанинот го прави да биде добар е неговата човештина, а не неговата религиозност. Имено, религијата е способна да го задуши човечкото во човека, таа може да ги прогласи човечката радост и човечкото страдание за неважни, за метафизички ирелевантни. За таквиот тип религиозност важи поговорката „ни на мртво плаче, ни на живо се смее“. Такви биле првите двајца минувачи. Третиот, Самарјанинот, бил поинаков. И тој ѝ припаѓал на неговата религија, но за разлика од првите двајца, во него останало човечкото – можеби токму затоа што не бил толку посветен на својата религија како тие. И токму него Христос го зема за пример. Зошто? Заради тоа што Евангелието ни ја открива неверојатната вистината за тоа дека Бог и човекот заедно ја градат судбината на светот. Оваа идеја е подеднакво соблазнителна и неприфатлива како за религиозните, така и за секуларните луѓе.

Во христијанството се обединуваат двете основни начела на религијата и на секуларниот хуманизам – благодатта и човештината. И тоа не само што ги обединува, туку и суштински ги преобразува. Тука, тие се вкрстуваат на начин незапомнет во историјата на човештвото: во една личност, во еден Бог и еден човек, во Исуса Христа, Богочовекот – двата пата на човештвото се сретнуваат. Имено, на Крстот се сретнуваат, и тоа на начин на кој никогаш порано, во ниту една религија или идеологија, не се сретнале. Христос ни открива дека она човечкото во човека, она најчовечкото во секого од нас е всушност Бог по кого трагаме. Не во некаква пантеистичка смисла, не во смисла на далечноисточните религиски култови и современите „њу ејџ“ секти произлезени од нив. „Богот“ во нас е образот Божји, втиснат како печат во самата човечка природа при создавањето, тоа е благодатта на Светиот Дух без која ниту еден атом не би можел да опстои на земјава без да се зарнебити, без да премине во небитие. И повторно, тој „Божји образ“ не е некаква метафора, туку Личност со која во сѐ се идентификуваме и која во сѐ се идентификувала со нас – освен во гревот. Во некои религии се говори за тоа дека едно или друго божество се јавува како човек. Но, Христос не просто и само „слегува“ од небото, туку ја зема на себе целата човечка природа и ја седнува на божествениот престол оддесно од Отецот. Такво високо вреднување на човечкото не може да се најде ниту во една религија или секуларна идеологија. Во благодатта човекот вистински и стварно станува бог, и тоа не се однесува само на некој аспект на човекот (на пр. на душата), туку целиот човек се обожува во Христа. Поради сето тоа, добриот Самарјанин е подостоен од видните претставници на старозаветната религија, останувајќи човек во најдлабоката смисла на зборот. Тој не просто се сожалува и постапува „хумано“. Не. Тој го согледува божествениот образ во него и на тој начин од „друг“ станува „ближен“. „Оди и ти прави така“ (Лука 10,37) – се Христовите завршни зборови упатени до сите што одлучиле да Го следат, вклучително и до нас.

Read Full Post »

„Жената која ми ја даде Ти, таа ми даде од дрвото, и јас јадев“ (1. Мој. 3,12). Од овој исказ на Адам започнува долгата историја на мизогинијата. Адам имал можност да одговори поинаку, можел веднаш да се покае и на тој начин да ја избави Ева од гревот што го сторила, а со неа и себеси самиот. Наместо тоа, тој со овие зборови го запечатува падот на двајцата. Историјата понатаму непрестано се повторува – со секое обвинување, омаловажување, понижување на жените (и полошо), мажите го отфрлаат заедничкото покајание, а со тоа и на заедничкиот раст во Светиот Дух.

Не ги пишувам овие работи за да им се допаднам за феминист(к)ите. Ги пишувам затоа што ни е потребно преумување, покајание, потребно е мажот и жената да се погледнат со поинакви очи, за да можеме да се одржиме и да растеме како народ Божји. Преминот од т.н. „традиционални општества“ во современото (пост)модерно општество не треба да се разбира како премин од нешто добро кон нешто лошо. Да бидеме реални, животот на христијаните за време на турското ропство воопшто не бил совршен. Тие се приспособувале на многу правила на тоа општество, попримале обрасци на однесување и мислење кои им биле туѓи, но и покрај сите несовршености верата успеала да ги одржи и сочува. И денешното време не е совршено, но за да се сочува верата не треба да се бараат обрасци на однесување од минатото (кои и самите знаат да бидат погрешни), туку да се искористи можноста за враќање кон некои основни принципи на верата, за кои до сега немало услови да дојдат во преден план. Еден таков принцип е еднаквото достоинство меѓу мажите и жените, чие уважување води кон обновување и усовршување на целоста на човековата природа.

Read Full Post »

Од најрани времиња човек се мачи со поривот да си го присвои она што му е доверено, но не е негово. Во Едемската градина Бог им го дава светот на прародителите – да се грижат за него и со благодарност да му го принесуваат на Бога. Тие постапуваат спротивно на оваа заповед и наместо тоа, си го принесуваат светот самите на себеси. Така се случува големиот пад. Понатаму, образецот се повторува низ целата гревовна историја на човештвото. Она што ќе го добиеме од некој друг – родител, семејство, пријатели, заедница, општество – ние си го присвојуваме и веќе не ни е грижа за оној или оние од кои сме го добиле дарот. Кога дарот веќе не се разбира како дар туку како „личен посед“ – тогаш се губи и одговорноста кон оние од кои дарот доаѓа. Неодговорноста ја раѓа ароганцијата, која, кога ќе се измеша со умислено чувство на моќ, дегенерира во отворена лошотија…

Прикаскава е стара колку што е стар и светов – ниту е нова, ниту некогаш ќе можеме да ја завршиме. Имено, таа не може да заврши сѐ додека човек си мисли дека може со сопствени сили да изгради „подобар свет“ и „подобро општество“. Проблемот не е акутен, туку е хроничен и не се однесува само на општеството, туку на секој можен аспект на човековото постоење. Секој човечки атом е проникнат од разрушувачката моќ на гордоста – првиот грев од кој произлегуваат сите останати. Токму поради тоа, човек не може да се смири пред ближниот, додека прво не се смири пред Бога; човек не може да му заблагодари на ближниот, додека прво не му заблагодари на Бога; човек не може да си стои на зборот пред ближниот, додека не склучи Завет со Бога и не го запази тој Завет како најголемо богатство.

Со ова не ја оспорувам моќта на човековиот природен морал, туку укажувам дека дури и тој – прирдниот морал – е нешто што го примаме на дар, нешто за што треба да Му заблагодариме на Оној што ни го дарувал. Со тоа ја потврдуваме доследноста на вредносното кредо што го исповедаме, а личната доблест ја трансформираме во начин на постоење кој има сила да не само да донесе „промена“, туку да приведе кон битијна преобразба на светот и стварноста во кои живееме.

Read Full Post »

Клеветењето, озборувањето и злословењето не само што го подриваат угледот на заедницата во која живееме (семејство, маало, народ), туку нѐ разнебитуваат како морални и мислечки суштества. Кога пред неколку години прашав еден мој драг отец од Германија каков совет ќе ми даде како на новоракоположен свештеник, тој ми одговори со само четири збора: „спасувај си ја душата“. Нема поважен совет од ова за кој било човек, не само за свештениците. Ако човек си го жртвува разумот и моралот, разборитоста и честа – за што тогаш живее? Најлесно е човек да се сокрие во дупка и да биде циник, да каже – ниту една борба не е мојата борба, „никој не е достоен“…

Интересно, последниве зборови потекнуваат од Литургијата – тоа се зборовите што свештеникот ги кажува за себе пред Големиот вход. Овие свештени зборови се сѐ само не оправдување на сопствената индиферентност. Тие нѐ потсетуваат дека први меѓу „недостојните“ – сме самите ние. И како „недостојни“ ние немаме право на луксузот да се дистанцираме од стварноста и од нејзините превирања, не можеме да кажеме – „сите други се недостојни, а ние ќе стоиме по страна и ќе се правиме достојни“. Вистина, христијаните не се „од“ овој свет, но тие се „во“ него и нема бегање од него, од неговите предизвици, противречности, неизвесности, дилеми и колебања.

Мажественото соочување со загатките на животот и мудрото разделување на доброто од злото е егзистенцијален предизвик исправен пред секоја човечка душа. Од прифаќањето или неприфаќањето на тој предизвик зависи дали ќе нѐ биде или нема да нѐ биде – како личности и како заедници на личности, во времето во кое живееме и во вечноста кон која сите без исклучок сме упатени.

Read Full Post »

1. Што да се прави кога дете на училишна возраст ќе ви се разболи од КОВИД? Па, процедурата е едноставна – така ќе ви кажат во училиштето – ќе си отидете на матичен лекар и тој треба да ви закаже итен термин за ПЦР тест. Детето се ослободува од настава, а со позитивниот резултат се преземаат мерки да се заштитат останатите деца од класот, нивните семејства и наставниците. Сѐ до тука звучи сосема нормално, арно ама – матичниот лекар од еднаш ви соопштува дека среде пик на пандемија нема термини во Скопје следните 10 дена! И тука почнува авантурата…

2. Патем, наставата во основните училишта си тече „најнормално“, со по 30 и кусур деца во училница, по двајца во клупа и без скратени часови. Да, во пик на пандемија, како што веќе спомнав. Да очекувате дека нема да се случи неконтролирано ширење на заразата е како да влезете во казино и да си мислите дека од прва ќе ви се падне џекпот. Ама веројатно е „мајндсет“ во прашање, нема што друго.  

3. Како и да е, официјалните статистики се темелат само на потврдени ПЦР тестови. А тоа се оние 32 (да 32!) дневни тестирања во цело Скопје, конкретно во Чаир (7 тестирања дневно), Аеродром (10 тестирања дневно), Ченто (7 тестирања дневно) и Инфективно (8 тестирања дневно), и плус на тоа резултатите од платените тестирања на Скопјани по приватните лаборатории и поликлиники. Што се вели, може да си умрете од мака (или од корона, сѐ едно), ама статистички – вие сте здрави како дрен! Ама, да не помислите дека ми паѓа на ум со ова да ги доведам во прашање податоците што надлежните ги пласираат во медиумите, имено дека процентот на заразени деца во училиштата е помал од 0,3%. Презентираните бројки треба да се прифатат како догма – не заради тоа што се согласувате со нив, туку затоа што исто ви се фаќа дали ќе се согласите или не. Едноставно, никој нема да ве чуе.

4. Е сега, кога ќе се испозаразите сите по дома, тогаш веќе станува понезгодно, оти не можете да функционирате. На пример, „лесните симптоми“ вклучуваат течење нос што не престанува со денови, грозна главоболка, солзење на очи до степен да не можете да ги држите отворени на светло, будење во ноќ од раскашлување, болки во сите мускули и зглобови, и секако, она незаменливо чувство како да сте трчале 10 километри низ скопската магла во декември, а всушност сте станале само за до WC.

5. Тогаш, повторно се јавувате кај матичните и барате термини (оти ова сега веќе не е за деца, туку за возрасни на кои не им поминува баш за 2-3 дена), а од таму целите усрамени ви кажуваат дека стварно нема што да направат и дека термини не-ма! – Можете во Тетово, ако сакате, таму има колку сакате термини…  Прекрасно. Човек не може до ќенеф да стане, ама до Тетово за тестирање нема проблем.

6. Оти работава ич не е играчка, многу е важно да ве прегледа лекар. Е, тука станува интересно. За да отидете во КОВИД-амбуланта на Инфективна ви треба упат. А упат за КОВИД-амбуланта нема без позитивен ПЦР-тест. Ха! Тука ве чекаат! Без термини – нема тестирање, без тестирање – нема упат, а без упат – нема ни преглед. Чиста логика! Затоа, лежи си дома, пиј си чаеви и трај си. Ќе помине. А ако не помине, не си зимај многу при срце, оти нема да бидеш ни прв ни последен…

7. Следно, барате домашна посета по приватните здравствени установи (оти во државните такво нешто исто како да не постои). Ви велат – нема проблем, чини 2.900 по човек… ама само да ве прашаме, да не имате КОВИД? Што да им одговорите, сите дома имаат позитивен брз тест од аптека за 300 денари, ама тоа не е оној ПЦР-от што го нема ни под дрво ни под камен во цело Скопје. Им велите убаво – имаме, ама „неофицијално“, а тоа, нели, не се важи. – А не, ви велат тие од таму, кај нас тоа и тоа како се важи! Затоа, за вас следува „домашна посета со специјален КОВИД-пакет“, а тоа ќе ве чини само 4.900 денари по човек. Махинално спуштате слушалка и дишете длабоко за да не го фрлите телефонот низ затворениот прозорец.

8. Пријател ви препорачува двајца млади лекари што имаат своја ПЗУ и одат во домашна посета, но не работат со „КОВИД-тарифи“ и „КОВИД-пакети“, туку за сите наплаќаат исто – по 1000 денари за преглед. Би рекол, фер. Со оглед на целата ситуација – многу фер. Си доаѓаат истиот ден, најнормално, ве прегледуваат, ви препишуваат што треба понатаму да правите и си заминуваат на следно место. Им се јавувате неколку пати кога ќе ви се случи некој „нов настан“, а тие убаво ви даваат совети и препораки. Светла точка.

9. Како-така, по 14 дена бунило нештата почнуваат да се подобруваат. Се свестите дека нема да е лошо сепак да добиете потврди за тоа дека сте прележале КОВИД. Ќе се најдат. Се јавувате на лекар, а од таму ви велат – жалиме, ама бидејќи немате ПЦР тест не може да се евидентирате како прележан… – Па како да имам ПЦР тест кога нема термини бре?! (…) Осеќате како ви се враќа пополека бојата на лицето и вртите право во надлежното Министерство да им ги споделите вашите искуства и емоции. Се вклучува веднаш централа и слушате какофонија од измешан сигнал „тиииит“ (како да ѕвони) и истовремено испрекинат женски глас на оператор кој ви вели да свртите нула. Вртите нула, почнува да ѕвони… и така до бескрај. Времето застанува.  

10. Се прашувате што се случува на ова безвремено место каде од билбордите ве гледаат детски очи од реклами за приватни онколошки клиники и каде семејства не можат да си ги земат и да си ги погребаат починатите сѐ додека не ги платат последните неколку илјади евра што ги должат за неупешното лекување во приватна болница? Сфаќате дека во еден надрелен свет во кој јавното и заедничкото буквално се распаѓа – сосема е очекувано луѓе да имаат повеќе доверба во надрилекари и бајачи, во хорор приказни за прскање со отров од авионите и сл. Парадоксално, но за мнозина лудоста останува единствениот начин да се остане нормален.

*

Лично, немам склоност кон ваквите наративи, но сѐ повеќе почнувам да ги разбирам луѓето што ги усвојуваат. Како и да е, многу поважно од сето тоа – верувам дека надежта на човека не може да биде ниту во луѓето, ниту во општеството, ниту во системот, во неговата ефикасност и функционалност. Создадени сме за нешто многу повеќе од она што можеме да го видиме, да го измериме и да го пресметаме. Она за што човек е создаден – на тоа треба и да се надева. Секоја друга надеж останува лажна и сутена. Тоа не значи бегање од проблемите и од историската стварност. Да се надевам на Царството Божјо не значи да ја игнорирам несправедливоста и нечовечноста. Напротив, да се надевам на тоа Царство значи да го посакувам со сето свое битие, да сакам тоа поскоро да дојде, ако може уште сега, во овој миг – да се исполни времето и да настапи невечерниот ден. Тој копнеж не може да се скрие и да се потисне, како што ниту запалена свеќа не може да се стави под капак, па таму да си свети далеку од очите на луѓето (Матеј 5,15). Царството е веќе тука и судот Божји е веќе пристигнат, секирата лежи при коренот на дрвото (Матеј 3,10) – уште од самото воплотување на Бога Словото. Човек што го спознал тоа нема што друго да чини освен да го сведочи тој Суд и тоа Царство, та принесувајќи му го на Бога светот и деновите изминати во него – да измоли од Бога благодатна преобразба на самите себеси и на сѐ што постои. Ништо од ова не се прави за да се постигнат некакви „општествени и политички промени“, туку за да се прослави Бог Кој суди и царува над сите галаксии и еони. Сосема е веројатно со тоа и општеството да стане подобро – но такво нешто не е и не може да биде целта, туку само еден можен и незадолжителен ефект на богољубивиот и вистинољубивиот живот.

Read Full Post »

Оваа содржина е заштитена со лозинка. За да ја видите, Ве молам внесете ја лозинката подолу:

Read Full Post »

Постојат два вида сомнеж: еден кој урива и разединува и друг кој гради и обединува. Првиот е сомнежот кој бара оправдание за самодоволноста и оттуѓеноста, за горделивоста и суетата. Тоа е сомнежот на човекот кој бега и се обидува да се сокрие од Бога (1. Мој. 3,8). Тоа е сомнежот кој сака да го испади Бога од светот и животот, да му каже на Бога дека не е негова работа да се меша во земните работи (1. Мој. 4,9). Но, способноста на човека да се сомнева има своја смисла и цел. Всушност, таа способност воопшто не е средство за оправдување на сопствените слабости. Сомнежот е составен дел од личната аскеза и ја вклучува човековата разумна сфера. Таа аскеза е длабоко осмислена од најдлабоката потреба на човека да заедничари на сите планови на своето постоење, вклучително и да ги надмине границите на природната способност за општење. Човекот кој на овој начин се сомнева излегува на мегдан со Бога и бара од Него да му го открие Неговото Име и да го благослови (1. Мој. 32,26-30).

Овој, втор вид сомнеж е сомнежот на светиот апостол Тома, за кого си спомнуваме денес. Прекорот што Господ му го упатува на „сомнежливиот“ апостол не е прекор за грев (како што е случајот со светиот апостол Петар, кој трипати откажал од Христа), туку е укажување дека сомнежот не е самоцел, дека тој е упатен отаде границата на човековата спознајна способност, а е придвижен и раководен од љубовта и неискажливата желба за заедичарење (Јован 20,24-29). Кога Тома би го имал првиот вид сомнеж, тој би ја напуштил заедницата на апостолите, тој едноставно не би останал со нив цели осум дена по Воскресението. Уште првиот ден би ги презрел останатите ученици, би им кажал дека измислуваат, дека страдаат од посттрауматски халуцинации, дека она што го виделе е само проекција на нивниот страв и беспомошност, израз на неспособноста да се помират со тоа дека се оставени и сами, дека Исус не бил Христос, дека Бога едноставо – Го нема.

Но, Тома воопшто не постапува така. Неговиот сомнеж не го разделува од заедницата на љубовта, туку го поттикнува во подвигот на искреното исчекување и измолување на средбата со Воскреснатиот Господ. „Блажени се оние, кои не виделе, а поверувале“ (Јован 20,29) – со овие зборови Господ го повикува Тома од ученик да стане благовестител и мартир на Словото. Тоа е повикот кон светоста кон која секој човек е повикан.

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »